Recensie: Augustus – John Williams

9200000026077925Titel: Augustus
Originele titel: Augustus
Auteur: John Williams
Uitgever: Lebowski
Verschenen: 1972 (heruitgave 2014)
Genre: roman, literatuur, historisch
ISBN: 9789048820603
Koop dit boek op Bol.com

En eindelijk ben ik dan ook aangekomen bij het laatste boek van John Williams. Ik blijf het treurig vinden dat hij zelf dit succes niet een mee heeft kunnen maken, want na zijn dood zijn de boeken pas populair geworden. Maar toch ben ik blij dat ik door de populariteit aangezet ben tot het lezen van de boeken van deze schrijver, want hij kan het echt meesterlijk goed. Ik was zeer benieuwd naar deze laatste titel van Williams, vooral omdat deze een beetje een andere insteek heeft. Het gaat namelijk over een man die echt al jaren en jaren dood is, namelijk Augustus. Hij heeft het Romeinse rijk gesticht, maar welk interessant verhaal is daar nou omheen te breien? Dat wekte mijn nieuwsgierigheid.

In zijn derde grote roman, winnaar van de National Book Award, vertelt John Williams het verhaal van de stichter van het Romeinse rijk, wiens grootsheid even legendarisch was als zijn grenzeloze ambitie: Augustus. Vanaf de moord op zijn oom Julius Caesar tot aan de laatste dagen van het keizerrijk volgen we Augustus op zijn tocht over het glibberige pad van de macht: niemand is te vertrouwen, de senaat wordt beheerst door eigenbelang en allianties zijn even snel gevormd als gebroken. Augustus is een meerstemmige roman: via de gefingeerde brieven, dagboekaantekeningen, memoires en reisverslagen van historische figuren als Marcus Antonius, de dichter Cicero en Augustus’ dochter Julia, maar ook van een eenvoudige soldaat in de legers van de keizer, verrijst het levensechte beeld van een man die ervan droomt het corrupte Rome te bevrijden van het wispelturige juk van megalomane warhoofden en roofzuchtige rijken. Net als in Stoner en Butcher’s Crossing onderzoekt Williams in Augustus waarden als de verantwoordelijkheid van het individu, vriendschap en de zucht naar macht, en weet hij de dilemma’s in een mensenleven als geen ander invoelbaar te maken.

Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen. Augustus is goed, maar ik vond deze wel de minste van de drie boeken die ik van hem heb gelezen nu. En daarmee kan ik aangeven dat ik Stoner het beste vond. Stoner kon ik me het makkelijkst in verplaatsen en Augustus juist helemaal niet. En ik weet dat ik de boeken individueel moet beoordelen, maar ik zeg dit meer omdat ik weet hoe goed die anderen zijn. Dit boek gaat in het begin over de opkomst van Augustus, hoe hij aan de macht is gekomen en wat dit voor invloeden heeft. Ik vond eerlijk gezegd dit deel een beetje een ‘mind-fuck’ om het even zo te zeggen. Het zit namelijk allemaal redelijk lastig in elkaar en je moet echt met toegeknepen oogjes elk detail in je opnemen. Waarbij ik vooral de namen een struikelblok vond, sommigen zijn namelijk dubbel. Zoals Marcus, die zijn er dus in meervoud.

Vervolgens gaat het verder in het boek over het leven van Augustus, over zijn vrienden en familie. Zijn gevoelens, dit vond ik echt wel mooi. Ook kwamen hier brieven in voor, van bijvoorbeeld zijn stiefzoon, vrouw en dochter. Hoe voelen zij zich met hem, wat gaat er door hem heen. Dit vond ik echt een goed gedeelte. Hier is Williams ook heel goed in, een echt levensecht gevoel neerzetten bij zijn personages. Maar behalve de familie en vrienden van Augustus, moet de man zich ook bezig houden met Rome en de mensen daar het naar hun zin laten houden.

Kortom, ik vond het mooi en ingewikkeld. Maar vooral het mooie gedeelte sprak mij aan, Williams heeft echt weer een intrigerend verhaal geschreven. Augustus zal vooral mensen aanspreken die van de historie van Rome houden, maar ook van gevoelens zoals liefde en vriendschap. Het verhaal boeit en laat je weer eventjes achter met een gedachte.

3ster

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *